บุคคลที่ขี้เกียจที่สุดในรอบปี

หลังเลิกเรียนวันนี้ ผมกะจะไปหาซื้อ rozen maiden มาอ่านซักเล่ม (suigintouuu~~) ด้วยความอยากรู้ว่า มันต่างกับเรื่องใน Anime ยังไง แต่.....วันนี้ผมกลับเหมือนโชคดียังไงไม่รู้ ไม่เจอ Rozen Maiden แต่กลับเจอหนังสือการ์ตูนไทยที่ผมคิดว่า เป็นหนังสือการ์ตูนไทยที่ดีที่สุดเท่าที่ผมเคยอ่านมา (ถึงแม้ลายเส้นไม่ค่อยสวยก็เถอะ ) ชื่อก็คือ

"Let's Rock"

[edit...ครับ] เห็นคนบอกให้เอาภาพลงมา เอามาแล้วนะครับผม

จริงๆแล้วผมรู้จักตั้งแต่ Cereal แล้วล่ะครับ แต่จู่ๆมันก็ไม่ได้ลงตีพิมพ์ แต่ผมจำชื่อมันได้อย่างดีเลย และจำคำพูดของตัวละครตัวหนึ่ง

เป็นการ์ตูนเกี่ยวกันคนเล่นดนตรีครับ เล่มเดียวจบ บางคนเห็นอาจจะมองข้ามไปครับ แต่สำหรับผม

นั่น อ่านแล้วรู้สึก

"โคตรประทับใจคนเขียนมากครับ "

โดยคนเขียนได้แบ่งไว้ 3 ช่วงครับ

ช่วงที่ 1 คนเขียนตั้งใจสะท้อนถึงกระแสของการฟังเพลงของคนไทยเป็นภาพรวมนั้นหมายถึงวัยรุ่นเป็นส่วนใหญ่ใหญ่ (ไม่รวมผู้ใหญ่นะครับ) โดยฉากที่ผมประทับใจสุดก็คือ พระเอกกำลังไปเมาเหล้าที่ผับ (พระเอกเป็นนักดนตรีต่างชาติครับ ชีวิตกำลังเหลวแหลก คิดจะเลิกเล่นดนตรีเพราะแฟนโดนฆ่าต่อหน้าต่อตา แถมโดนยิงที่มือเป็นรอยแผลให้ระลึกถึงด้วย) แล้วต่อมาจู่ๆก็มีคนมาเล่นเพลง ที่ชื่อว่า "Behind Blue Eyes" ของวง "The Who" ครับ (วงนี้ถือว่าเป็นวงที่บุกเบิกแนว progressiveอันดับต้นๆครับ: ข้อมูล progarchives.com) พระเอกฟังแล้วก็รู้สึกว่า เหมือนมีอะไรมากระตุ้นให้เขากลับมาเล่นดนตรีอีกครั้ง แต่ก็มีคนตะโกนด่าให้ออกจากผับเพราะว่า "เล่นเพลงคนแก่" (คนแบบนี้ผมก็เจอมาเหมือนกัน) พระเอกออกหน้า และพูดประโยคที่น่าประทับใจว่า

 "ดนตรีทุกแนวมันมีเสน่ห์อยู่ในตัวของมัน ห้ามไปดูถูกมันเด็ดขาด"  (ใช่ๆ!!)

ต่อมาพระเอกได้เข้าไปคุยกับคนที่เล่นเพลงตะกี้ และเขาก็ได้บอกว่าเขาเจอมาเยอะแล้วไอ้พวกแบบเนี้ย และพูดประโยคที่โคตรโดนใจผมที่สุด

 "พวกคนประเภทที่ฟังเพลงตามกระแสนิยมอย่างฉาบฉวย คนประเภทนี้น่ะ ไม่สนใจหรอกว่า เพลงจะดีหรือจะไม่ดียังไง ขอแค่กำลังอินเทรนด์ก็พอ ในฐานะที่เป็นนักดนตรีพอเห็นคนฟังเพลงเป็นซะแบบนี้แล้วก็รู้สึกเศร้าใจ"

คำพูดนี้สะท้อนให้เห็นถึงรสนิยมการฟังเพลง"ห่วยแตกสิ้นดี" ของคนฟังเพลงลักษณะของ "ตามกระแส" แบบว่า ตูขออินเทรนด์ไว้ก่อน ไม่งั้นตูตกกระแสอ่ะ โหย วงนี้โคตรเจ๋งเลยหว่ะ เพลงแม่งโดนชิบหาย เพลงโคตรเพราะชิบ เป็นต้น ซึ่งคนแบบนี้ผมเห็นมาหลายคนอยู่ครับ แต่คนลักษณะนี้ พอหลังจากมีวงใหม่ ก็จะทิ้งวงเก่าที่ชอบ บางทีก็ไม่กลับมาสนใจเลย ลืมเลยว่างั้น แล้วก็บางทีดูถูกกันอย่าง.... แต่บางสิ่งของคนประเภทนี้ที่ผมไม่ชอบสุดก็แบบในการ์ตูนล่ะครับ ที่ผมได้เล่าตัวอย่างไปแล้ว ว่าพอเห็นเพลงเก่าๆแบบนี้ ก็กลับหาว่าเล่นเพลงคนแก่บ้าง เล่นเพลงโบราณ เพลงอะไรฟังไม่รู้เรื่อง เก่า ห่วย ไม่เร้าใจ แต่ดูจะเจ็บใจสุดก็ดูถูกเพลงว่ากระจอก (แต่ขอโทษนะครับ เพลงแต่ละเพลงที่หลายคนดูถูกไม่ใช่กระจอกๆนะครับ ถ้าหาว่า Pink Floyd กระจอกนี้ผมค้านหลังชนฝาทันทีไม่งั้นจะอยู่ให้เล่นได้ฟังกันหรอไงครับ) เพราะวันๆโดนแต่เพลงที่มีลักษณะของ "เพลงไทยสากลระบบการตลาด" กรอกหูอยู่ทุกวันไงครับ

ผมเคยเจอมาครับ พวกตามกระแส ที่เห็นครั้งล่าสุดก็ "Dream Theater" ช่วงมกรา '51 ทัวร์ Chaos in Motion (ผมไม่ได้ไปนะ โคตรเสียดายจริงๆ  ไม่มีกะตังค์จะไป) ที่ผ่านมา ผมเห็นมีการตั้งกลุ่มทาง hi5 และ ทำ webboard ("อันนี้เป็นข้อสันนิจฐานของผมนะครับ" แถมเกรียน DT ก็เจอมาแล้วครับ) ชอบอ้างหลายอย่างว่าหลายคนชอบเพลงโน้นเพลงนี้เพลงนี้เจ๋งเพลงนี้ห่วย ประมาณว่า ไม่รู้จริงแล้วมาทำเป็นรู้  แต่จริงๆแล้วอาจจะรู้แค่อัลบัมล่าสุดของแกคือ "Systermatic Chaos" (คิดว่าเพลง Constant Motion ล่ะครับ) ฟังตามกระแสไปงั้น (ถ้าลุง mike รู้ พี่แกมีฉุนแน่ครับ) ผมคิดว่า การทำแบบนี้แหละ ทำให้วงดูเสื่อมลง เพราะจำนวนของคนที่ฟังมากมายภายในช่วงที่วงกำลังบูมๆ นั่นก็เป็นแค่ตัวเลขในช่วงเวลาหนึ่งๆเท่านั้น พอวงไม่ค่อยจะโปรโมทอะไรแล้ว คนกลุ่มนี้ก็จะจากไป ไปตามกระแสวงอื่นต่อ ทำให้จำนวนความนิยมหายไป

นี่แหละครับ ตามกระแส (ตามความคิดของผม)

ช่วงที่ 2 ของการ์ตูนเรื่องนี้ไม่ได้กล่าวอะไรที่สำคัญต่อวงการเพลงมากครับ ผมเลยไม่ขอยอมาพูดนะครับ  (แต่วาดนางเอกน่ารักดีนะ megane  แล้วแถมเล่นเบสเหมือนผมซะด้วย 555++)

มาถึงช่วงที่ 3 ครับ ช่วงนี้ผมว่าเป็นช่วงที่ดีที่สุดเลยก็ว่าได้

ในส่วนนี้เป็นส่วนนี่กล่าวถึง "ความเน่าของวงการเพลงไทยสากล" โดยมีวงดนตรีเล่นแนว indy ในเนื้อเรื่อง (แต่หลักๆดำเนินไปที่พระเอกที่มือกลอง) โดยพระเอกในส่วนนี้ได้ถ่ายถอดออกมาอย่างดีครับ ประโยคอย่างแรกที่ตัวเอกพูดผมอ่านแล้ว รู้สึกว่า "ใช่แหล่ะ นี่แหละวงการเพลงไทย"

"ประเทศไทย ประเทศที่รูปร่างหน้าตาของศิลปินสำคัญกว่าฝีมือ" (ผมว่าเกาหลีอีกซักประเทศก็ใช่นะ หลายเลยล่ะ)

"ต่อให้คุณร้องเพลงห่วยแตกแค่ไหนคุณก็เป็น Idol ของวงการเพลงได้"                            

"หรือถ้ารูปร่างดีหน่อยละก็ สามรถขายแนว SEXY จนโกอินเตอร์ได้เช่นกัน"                        

"หรือถ้าไม่ work ทั้งหน้าตาและความสามารถ ก็ใช้เงินยัดแค่นี้ก็ดังได้แล้ว"

มานั่งอ่านแล้วมันก็ใช่นะครับ หลายคนอยู่ น่าจะรู้กันบ้างนะครับ

เนื้อเรื่องต่อมา ทางวงได้เจอแมวมองของค่ายแห่งหนึ่ง ให้ข้อเสนอต่างๆ จนทางวงก็ได้รับไป และได้ไปอยู่สังกัดนั้น

ต่อมาหลังจากได้ไปอยู่สักพัก ทั้งวงก็ยังถูกบังคับให้ตีไปในอีกแนวนึง ประมาณว่าลด power ลงเปลี่ยนสไตล์การเล่น ซึ่งตัวมันเองก็บอกว่าไม่ถนัดไม่ใช่สไตล์มัน  แต่ producer ก็ยังพูดตบสวนไป ซึ้งตรงนี้แหละครับ คำที่ producer พูด มันสื่อให้เห็นว่า การที่ค่ายเพลง สังกัดหลายๆสังกัดต่าง ต้องการตัวศิลปินก็แค่จุดประสงค์ที่ว่าเพื่อที่จะไดช่วย "สูบเงิน ดูดเงิน" เข้าสังกัดเท่านั้น (เนี่ยแหละ!) ไม่ได้หวังที่จะให้ศิลปิน โด่งดังโดยมีเอกลักษณ์ของตัวเองอย่างแท้จริง แต่หวังที่จะเอาชนะทางการตลาดเพียงเท่านั้น

พระเอกก็เริ่มขุดคิดว่า "นี่น่ะหรอ ค่ายเพลงอันดับหนึ่งของประเทศ" แต่เพื่อนอีก 2 คนกลับคิดว่า "ก็ดีเหมือนกันจะได้รวยๆกันซักที" จิตวิญญาณของนักดนตรีหายไปกับคำว่า "การตลาด" แล้ว

ดำเนินเรื่องไปเรื่อยๆก็ใกล้จุดสำคัญของเรื่อง หลังจากขายแผ่นได้ดีเป็นเทน้ำเทท่า ก็จัดงานฉลองกัน แต่พระเอกดันกินมากไปหน่อย เลยเข้าห้องน้ำไป หลังจากแกเสร็จธุระ ก่อนจะออกจากห้องน้ำ ก็ได้ยินเสียง producer กับ แมวมองคุยกันลักษณะว่า

"วงดนตรีขยะๆแบบนั้นยังปั้นมาได้ ; เห็นตอนนี้กำลังฮิตกระแส indy เลยจับมาแค่นั้น แถมยังมีแฟนๆเยอะอีก"

และประโยคนี้ครับ

"เจ้าพวกนั้นเองก็โง่เป็นบ้า เพื่อชื่อเสียงจอมปลอมและเศษเงินนิดหน่อยก็ยอมเปลี่ยนตัวเองเป็นสินค้าอย่างง่ายดาย" (ได้ยินแล้วฉุน!ฟ่ะ!) 

พอพระเอกได้ยินคำนี้ก็ต่อมจิตวิญญาณนักดนตรีแตกเลยครับ ซัดมัน 2 คนเลย

(สมควร  ถ้าเป็นผมได้ยินผมซัดหน้าแหกไม่เลี้ยงแน่ เอาให้ตายไปข้างนึงเลย)

หลังจากนั้นพระเอกได้ออกจากวง และทำการฟอร์มวงใหม่อีกครั้งหนึ่ง เพื่อที่จะตามแนวทางของเขาจริงๆ (ดีใจด้วยนะ )

ผมว่าการ์ตูนเรื่องนี้ดีมากๆเลยครับ ทำให้บางคนเห็นว่า จริงๆแล้วเนี่ย พวกต้นสังกัดเนี่ย ไม่ได้หวังให้เราจะดังตามที่เราคาดหวังล่ะครับ ดังในทางของต้นสังกัด ทั้งนี้อาจจะเสียจิตวิญญาณของนักดนตรีไปเลยก็ได้ เพราะทุกอย่าง "ขึ้นอยู่กับทางต้นสังกัดหมด" คุณไม่มีทางจะเดินตามแนวทางของคุณได้ตามที่คุณวาดไว้ แถมยังพูดถึงกลุ่มของคนฟังเพลงตามกระแสที่วันๆได้แต่ ติดตามเทรนด์เพลงใหม่ๆ ไม่มีจุดหลักจุดยืนแนวดนตรีที่เราชอบแน่นอนด้วยครับ

ผมให้เนื้อเรื่องเต็ม 10 เลยครับ

กระผมขอขอบคุณที่เสียเวลาอ่าน Blog ของผมครับ ยาวเหลือเกิน

ขอบคุณครับผม

edit @ 25 Apr 2008 21:44:49 by -= นาย Jm-Sarn =-

edit @ 28 Dec 2008 00:50:25 by -=Jm-Sarn =-